Masterclass koppelingsplaten vervangen
Na een bijzonder enerverend weekend vol mooie gesprekken, Honda boarden, een geïmproviseerde masterclass koppeling vervangen van een C50, ritten door Luxemburg en vooral veel vocht, want het was tenslotte bloedheet, ben ik vandaag naar Dinant gereden.
Het was het soort weekend waarbij je op maandagochtend niet helemaal zeker weet of je nu uitgerust bent of juist moet bijkomen van de ontspanning.
Over Dinant straks meer, want eerst moet ik iets kwijt over die masterclass koppeling vervangen die Joost ons gaf. Sommige lessen krijg je namelijk niet op een universiteit, die ontstaan spontaan op een weekend Honda gekken tussen een stapel gereedschap, een halflege krat Jupiler en negen mannen die allemaal zeker weten hoe het moet, maar allemaal net iets anders.
Een Honda C50 koppeling vervangen begint officieel met de instructie “zet de brommer stabiel neer”. In de praktijk betekende dat dat de brommer op zijn zij in het grind lag terwijl iedereen eromheen stond met een biertje in de hand en vooral veel commentaar gaf. Eerst de olie aftappen, een handeling die steevast eindigt met olie op je broek en minstens één iemand die roept dat het erbij hoort. Daarna ging het koppelingsdeksel los. Een secuur werkje, zeker omdat een Honda precies genoeg boutjes heeft om er altijd eentje kwijt te raken.
De oude platen kwamen eruit en zagen eruit alsof ze sinds begin jaren tachtig dienst hadden gedaan als filter in een snackbar. Nieuwe platen even in de olie leggen, alles terugbouwen met het zelfvertrouwen van iemand die exact weet waar hij mee bezig is, terwijl op de achtergrond iemand steevast naar een willekeurig onderdeel wijst met de opmerking dat het volgens hem andersom hoorde.
Uiteindelijk ging alles weer dicht, kwam er verse olie in en kreeg de kickstarter een ferme haal. Vervolgens deed iedereen alsof het volledig volgens plan was dat hij pas bij de derde poging aansloeg.
Ook het Honda boarden verdient enige uitleg. Het concept is eenvoudig, achter een Honda ATC op een board proberen je benen niet te breken. In werkelijkheid blijkt dat verrassend ingewikkeld. Wonder boven wonder verliep het weekend zonder grote ongelukken. Dat er bij de vuurplaats, waar met een combinatie van benzine en oude olie geprobeerd werd de avond extra sfeer te geven, een klein incidentje plaatsvond, laat ik voor het gemak maar buiten beschouwing. Sommige herinneringen worden beter naarmate ze minder gedetailleerd verteld worden.
Dinant zelf voelde direct vertrouwd. Samen met mijn vriend Pieter kwam ik hier zo’n vijfendertig tot veertig jaar geleden regelmatig. We waren twintigers met grootse ideeën, beperkte middelen en een onuitputtelijk vertrouwen dat wereldproblemen uitstekend opgelost konden worden aan een Belgisch cafétafeltje met een goed glas bier binnen handbereik. Naarmate de avond vorderde werden onze analyses steeds diepzinniger, al vermoed ik dat de kwaliteit ervan omgekeerd evenredig was aan het aantal lege glazen op tafel.
Pieter bleef hier uiteindelijk nog wat langer hangen dan gepland. Niet vanwege de filosofische discussies, maar vanwege een meisje uit Drenthe dat hij hier ontmoette. Ze hebben later zelfs nog een tijd samengewoond. Het blijft bijzonder hoe sommige plekken niet alleen herinneringen bewaren, maar ook complete afslagen in levens zichtbaar maken.
Vandaag staat de tent weer stevig overeind op de camping en klinkt ergens in de verte het vertrouwde geluid van spelende kinderen. Zelf houd ik het rustig. Morgen staat er een rit naar Namen op de planning en met een brommer van zestig jaar oud weet je nooit helemaal zeker of je zelf op avontuur gaat of dat het avontuur jou uitkiest.