Expliciete kunst, de Maas en terug naar een huis

En zo ben ik dan alweer aanbeland bij de laatste blog van deze vakantie. Het blijft een vreemd moment, het einde van zo’n tocht. Dagenlang leef je in een klein ritme van opstaan, rijden, kijken, luisteren en iedere avond weer een paar woorden op papier zetten. Voor je het weet is het ineens de laatste avond en staat Ratje “Toe” alweer rustig af te koelen naast de tent, alsof er nooit iets bijzonders gebeurd is.

Toch heeft het oude beestje zich bewonderenswaardig gehouden. De Honda C310S heeft me zonder morren door hitte, bergwegen en stoffige binnenlanden gebracht. Het olieverbruik baart me wel wat zorgen. Tweehonderd milliliter op duizend kilometer is eigenlijk wat te veel. De komende tijd maar goed in de gaten houden of dat verbruik op vlak terrein ook aanwezig is. Het brengt me meteen op de conclusie dat de C310 zich niet echt fijn voelt in de bergen. Ademtekort naar boven toe en het uitjanken van ellende naar beneden toe. Nu waren stijgingspercentages van zeven tot zeventien procent ook wel stevig voor een zestig jaar oude bromfiets die ooit vooral bedoeld was om rustig van dorp naar dorp te tuffen.

Misschien geldt dat ergens ook een beetje voor de bestuurder. Ik merk steeds vaker dat reizen niet meer draait om zo snel mogelijk ergens aankomen. Juist het tragere tempo maakt ruimte in mijn hoofd. Onderweg op zo’n bromfiets zie je details die je vanuit een auto allang voorbij zou zijn gereden. Een oude man op een bankje, een klein kerkje boven op een heuvel, de geur van warme dennenbossen aan het einde van de middag. Het zijn de kleine dingen die blijven hangen.

Dinsdag bracht ik nog een bezoek aan Namen. Ik was er nog nooit geweest en de rit langs de Maas bleek een verrassend mooie afsluiting van de reis. Na al die bergen in Andalusië en Luxemburg voelde het bijna onnatuurlijk om weer eens gewoon vlak te rijden. De Maas kronkelde rustig naast de weg en gaf het gevoel dat ook de reis langzaam tot rust kwam.

Namen zelf is een heerlijke stad om doorheen te wandelen. Het centrum stond eigenlijk de hele dag vast met verkeer en op zulke momenten ben ik dan toch erg blij dat je met een bromfiets eenvoudig tussen de stilstaande auto’s door kunt glijden. Dat levert soms jaloerse blikken op van automobilisten die al drie verkeerslichten lang geen meter zijn opgeschoten.

Ik bezocht het museum van Félicien Rops. Wanneer je beschikt over een forse dosis humor en niet bang bent voor wat expliciete kunst, dan is dat museum een enorme aanrader. Rops was een Belgische kunstenaar uit de negentiende eeuw die vooral bekend werd door zijn provocerende en symbolistische etsen, tekeningen en illustraties. In zijn werk combineerde hij elegantie met duistere thema’s als erotiek, dood, religie en decadentie. Hij schopte daarmee regelmatig tegen de heilige huisjes van zijn tijd aan en dat deed hij met zichtbaar plezier.

Wat mij aansprak was niet eens alleen de provocatie. Sommige werken zijn ronduit bizar, andere geestig en weer andere ongemakkelijk confronterend. Hij begon ooit als karikaturist en illustrator, maar ontwikkelde later een geheel eigen stijl waarin sensualiteit en verval voortdurend samenkomen. Vooral zijn prenten met demonische vrouwenfiguren en satanische symboliek maakten hem beroemd.

Na een middag vol kunst, verkeer en een mooie rit langs de Maas eindigde de dag eigenlijk precies zoals een goede reisdag hoort te eindigen. Met een Duveltje binnen handbereik en een eenvoudig avondmaal. Althans, dat was het plan. De geplande pannenkoek mislukte jammerlijk op het veel te hete butaangasbrandertje en veranderde in iets wat nog het meest leek op een archeologische vondst uit een vergeten beschaving. Uiteindelijk werd het dus een boterham met Duveltje, wat achteraf misschien ook wel beter paste bij deze laatste avond.

Nu de bromfiets straks weer thuis in de schuur staat en het gewone leven langzaam terugkeert, blijft vooral het gevoel hangen van vrijheid, eenvoud en verwondering. Een oude Honda, een paar tassen bagage en genoeg tijd om onderweg stil te staan bij wat je tegenkomt. Meer heeft een mens soms niet nodig.

Bedankt voor het lezen van de blogs.